หน้าหนังสือทั้งหมด

หน้า1
233
มีพรรค มีพวก ความสะดวก...มันก็มี ไม่มีพรรค ไม่มีพวก ความสะดวก..ก็ไม่มี ๒๖ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๕
หน้า2
236
ผู้มีกุญแจกำลังรอคอยเราอยู่ เป็นหลายๆ ล้านคน ผู้มีกุญแจ ล่ำนั้น... พยายามยามบดบัง การติดต่ือสารที่จะไม่ให้มาถึงเรา แต่มันจะกันไม่อยู่ เมื่อเราขอมอนุญาต ให้ท่าของเรา...พาตัวเราไปหาเขา ๒๖ มกราคม พ.ค. ๒๕
หน้า3
237
หมู่ญาติ ที่เคยสร้างบุญร่วมกับเรา...มีมาก และกำลังรอคอยเราอยู่ 26 มกราคม พ.ศ. 2455 ๒๓๙
หน้า4
249
การก่อสร้างถวารวัถตุเป็นศาสนสมบัติ ถ้ามีคนมาใช้เป็นร้อย เป็นพัน เป็นหมื่น เป็นแสน เป็นล้านคน บุญที่เกิดขึ้นกับทุก ๆ คน เราก็จะมีส่วนแห่งบุญนั้นด้วย 14 มกราคม พ.ศ. 2546
หน้า5
250
บารมี ๑๐ ทัศ จะต้องทำให้ได้มากที่สุด เท่าที่จะมากได้ อย่างน้อยก็เริ่มต้นจาก มาทาทาบารมี ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๕
หน้า6
259
มหาทานบารมีจะเป็นเสียง ที่อำนวนความสะดวก ในการสร้างบารมีไปทุกกาฬชาติ ตราบเท่าถึงที่สุดแห่งธรรม ๑๕ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๖
หน้า7
269
ถ้ามีมี่ทานบารมี มาอยู่เมืองไทย...ก็ไม่รวย อยู่เมืองนอก...ก็ไม่รวย อยู่ที่ไหน...ก็ไม่รวย 16 มกราคม พ.ศ. 2545
หน้า8
270
สร้างมหาทานบารมี จะต้องทำให้ถูกหลักวิชชา คือ ใจต้องใส ๆ เราจะได้บุญใหญ่ เติมเต็มเต็มหน่วย เป็นบุญที่ไม่มีวิบัติออ ๔ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๗
หน้า9
271
เมื่อใจใส ใจสบาย เวลาสมบัติ เกิดขึ้นกับเรา เราก็จะได้อย่างเย็น ๆ สบาย ๆ ได้อย่างมาก ๆ เร็วจันใจ ไม่มีอุปสรรค ขึ้นอยู่ที่ “ใจต้องใส” ๔ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๗
หน้า10
272
วัตถุทานที่ให้ไปนั้น เขาใช้ได้ไม่นาน แต่ถ้าเราให้ "ธรรมทาน" เขาใช้ได้ตลอดชีวิต ๑๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๗
หน้า11
30
ศีลธรรมจะเป็นเครื่องช่วยคุ้มครองโลกให้ปลอดภัย ๔ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๑
หน้า12
44
อยู่ด้วยกัน... ก็ต้องถ้อยทีถ้อยอาศัย ให้อภัย อย่าถือสากัน พยายามทำความเข้าใจ ในความคิดของอีกฝ่าย พยายามนี้ถึงสิ่งดี ๆ ความดี ความรัก ความน่ารักที่ทำให้เรารัก และความเกื้อกูลที่เคยมีกัน อย่าทิ้อสา ให
หน้า13
74
บุตรที่ดูแลบิดามารดาอย่างดี จะได้รับอนิสงส์โดยย่อ คือ จะเกิดในระกูลที่มีบูพาถีเลี้ยงดูเราอย่างดี จะมีลูกหลานบริวารอยู่ในโอวาท ชีวิตจะมีแต่ความเจริญรุ่งเรือง ไม่ตกต่ำ หากมีวิบากกรรมเก่ามาทำให้ชีวิตลำบา
หน้า14
161
หยุดมองคนอื่นได้แล้ว หันมาดูตัวเอง แก้ไขตัวเอง ๑๓ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๖
หน้า15
164
ใครจะสอนเรา ก็ไม่เท่ากับ เราสอนตัวเอง ๒๒ มกราคม พ.ศ. ๒٥๔๕
หน้า16
168
อย่าพูด...ตอนโกรธ 15 มกราคม พ.ศ. 2552
หน้า17
172
การที่เราสละอารมณ์ผุ่นมัวออกไป ก็คือการให้ “ความสุข” กับทุกคน ๑๕ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๒
หน้า18
173
การสะอารมณ์ขุ่นมัว ก็เพื่อ "ตัวเอง" จะได้มีความสุข ก่อนคนอื่น 16 มกราคม พ.ศ. 2552 ๙๗๐
หน้า19
177
ปล่อยวาง ให้อภัย อย่าเสียเวลา มองข้อผิดพลาดของผู้อื่น ๒๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๐
หน้า20
179
ถ้าถือสา...ก็เป็นเรื่องเป็นราว ไม่ถือสา...ก็เป็นลมเป็นแล้ง 13 มกราคม พ.ศ. 2548